ใหนๆ วันนี้ก็เป็นพ่อ ก็อยากจะเขียนอะไรให้พ่อบ้าง ความจริงผมกับพ่อจะว่าไปแล้วก็ไม่ถูกกัน พูดด้วยกันดีๆได้ไม่สามคำหรอก ต้องมีทะเลาะกัน ก็พ่อชอบหาว่าผมเถียง ผมก็บอกไม่ได้เถียง แค่อธิบายให้ฟัง ต่างคนต่างไม่ยอมกันก็เลยมีปากมีเสียงกันบ่อยๆ

จนชาวบ้านเขาว่าเหมือนเป็นลูกติดเมียกับพ่อเลี้ยงเลย ทั้งๆ ที่ไอ้หน้าตาผมเนี้ยถอดแบบพ่อออกมาเลย ไปไหนคนเขาบอกไม่ต้องถามเลยว่าลูกใคร

ผมก็รู้การกระทำของผมมันไม่ดี ลูกไม่ควรจะเถียงพ่อแม่ แต่ผม มันลูกไม่ดี มันอดที่จะเถียงไม่ได้ สงสัยเลือดพ่อมันแรง

แม่ผมก็บอกบ่อยๆ ให้หยุด ให้หยุด พอผมหยุด พ่อไม่ยอมหยุด ยังจะว่ายังจะด่าอยู่อีก ผมก็หยุดไม่ได้แล้ว เรื่องมันก็เลยบานปลายทุกที

ผมเป็นลูกที่เลวใช่ใหมครับ

พอย้อนกลับไปในอดีดเมื่อสมัยผมยังไม่เกิด แม่ผมเคยมีลูกมาก่อนที่จะมาอยู่กับพ่อผม แม่เข็ดและเหนื่อยกับการมีลูก จึงไม่อยากมีลูกแล้ว แต่ทำไมผมเกิดมาได้ ก็เพราะพ่อผม ท่านอยากได้ลูก เฝ้าอ้อนวอนแม่ผม จนแม่ผมอ่อนใจและมีผมจนทุกวันนี้ "ถ้าพ่อไม่ขอ ผมคงไม่ได้เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้"

มีครั้งหนึ่ง ผมขอพ่อกับแม่ไปเที่ยวงานฤดูหนาว แล้วพอดีกับมีคนแถวบ้านไปขายของในงาน ผมเลยบอกว่าจะกลับพรุกนี้ จะไปอาศัยค้างกับเขา พ่อกับแม่ก็รู้ แต่ทว่าคืนนั้นทั้งคืนพ่อผมนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะตอนนั้นผมไม่เคยห่างท่านไปไหนไกลๆ

จนถึงตอนเช้า ผมกลับบ้านมาเห็นท่านนั่งอยู่ใต้ถุนบ้าน พอผมเข้าบ้าน ท่านก็ลุกและแต่งตัวออกไปทำงาน โดยไม่พูดอะไรสักอย่าง ผมมารู้กับแม่ แม่บอกว่า พ่อยังไม่ได้นอน และนั่งรอผมอยู่ พอเห็นผมท่านก็ออกไปทำงาน ทั้งที่สายแล้ว ผมยังสงสัยอยู่ว่าก็บอกไปแล้วว่าจะไปไหนจะกลับเมื่อไหร่ แล้วจะรอผมทำไม แม่บอกว่า "ไปถามพ่อเอาเองสิ" ตอนนั้นผมรู้แล้วว่าความจริงพ่อรักและห่วงผมแค่ไหน

และอีกครั้งตอนผมไปเรียนลำปาง และแม่ไปเยี่ยมลูกๆของท่านที่ชลบุรี พ่ออยู่บ้านคนเดียว เสาร์-อาทิตย์ ผมก็กลับบ้าน ตอนแรกรู้ว่าพ่ออยู่บ้านแม่ไม่อยู่ก็ไม่อยากกลับ แต่ว่าแม่ให้กลับไปเอาตังค์ที่พ่อก็เลยกลับ ก็เหมือนเดิม ไปถึงก็พูดด้วยกันดีแหละ แต่ก็ไม่เกินสี่คำก็ทะเลาะกันอีกละ ผมก็ไม่สนละต่างคนต่างอยู่ละกัน

จนกนะทั่งเช้าอีกวันผมตื่นขึ้นมา อ้าวพ่อยังไม่ตื่นอีก ผมเดินลงในครัว กับข้าวกับปลาก็ยังไม่ได้เตรียม ไม่เป็นไรผมก็ไปกินที่บ้านยายก็ได้ ก็ขึ้นไปบอกพ่อหน่อยละกัน ไปบอกเห็พ่อยังนอนอยู่เลย ผมตโกนบอกพ่อ พ่อก็ เอ่อๆ รับ พ่อรู้แล้วเราก็ไปสิ บอกแล้วนิ ไปถึงบ้านยายไปเจอข่าวร้ายเกี่ยวกับยาย ก็ตกในเหมือนกัน เลยต้องอยู่ช่วยเขาจัดเตรียมงาน

พอบ่ายก็จะกลับไปแจ้งข่าวให้พ่อรู้ แล้วก็เอากับข้าวไปให้พ่อด้วยละกัน กลับไปถึงบ้าน ตะโกนเรียก พ่อ พ่อ พ่อได้ยินก็ตะโกนลงมาขานรับ อ้าวพ่อยังนอนอยู่เหรอ ก็เดินขึ้นไปในห้องพ่อ เห็นพ่อ อ้าวก็ตื่นแล้วนิพ่อ ทำไมยังไม่ลุกอีกละ ผมถาม พ่อหันมามองผม แล้วบอกผมว่า พ่อลุกไม่ได้ พ่อปวดขา

ผมอึ้งครับ แล้วถามว่าพ่อเป็นอะไร พ่อก็บอกว่าเมื่อคืนตอนกลับบ้านพ่อขับมอเตอร์ไซด์ล้มมา ผมตกใจ ทำไมพ่อไม่บอกผม พ่อบอกว่าตอนนั้นมันไม่เป็นไร แต่ตอนนี้มันปวดมาก ตอนนั้นผมน้ำตาร่วงเลย

ทำไมผมเป็นลูกที่เลวขนาดนี้ เห็นพ่อตื่นสายทำไมไม่เข้าไปดูพ่อบ้างเลย โชคดีที่ตอนนั้นพ่อแค่เคล็ดขัดยอก กับปวดต้นขาเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมากนัก นวดยากับกินยาสักพักก็หาย นี่ถ้าพ่อผมเป็นอะไรไปมากกว่านี้ ผมคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ

แต่ถึงจะไม่เป็นอะไรมาก ผมก็ต้องดูแลท่าน ท่านบอกผมกลับไปเรียน พ่อไม่เป็นอะไรมาก แต่ผมไม่ยอม ผมยอมที่จะขาดเรียน เพื่อจะดูแลพ่อ และให้แน่ใจว่าท่านไม่เป็นอะไรมาก ผมบอกให้ท่านไปหาหมอก็ไม่ไป

ผมก็ทำได้แค่ติดต่อให้แม่รีบกลับมา ไหนจะพ่อและก็งานของยายอีก

นับแต่นั้นมาผมจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นอีก นี่เป็นบทเรียนสำคัญที่สุดของผม และยังมีโอกาศให้ผมได้แก้ตัวอยู่

ปัจจุบันผมกับพ่อยังเหมือนเดิม คุยกันได้ไม่ถึงสี่คำก็ทะเลาะกัน แต่ว่ายิ่งทะเลาะกันยิ่งรักกันมากขึ้น เป็นห่วงกันมากขึ้น เป็นการทะเลาะกันที่มีความสุข (ว่าไปนั่น)ถึงแม้ว่าผมจะโตมีงานมีการทำแล้ว ผมยังเป็นเด็กตัวน้อยๆ สำหรับพ่อและแม่เสมอ

สุดท้าย

"ผมรักพ่อครับ"

"มีความสุขมากๆนะครับ หนึ่งในความสุขทั้งปวงของพ่อ ผมจะเป็นคนทำให้เองครับ"